होमनाथ सुवेदी (वुडब्रिज, भर्जिनिया)

(‘डायस्पोरा नेपाली कविता: अमेरिका विशेष’का लागि कवि ज्ञानेन्द्र गदालको संयोजनमा)

सम्झना पितृ-भूमिको

आमाको काख छोडेर लाखमा डुबियो यहाँ
चोक्टा खान भनी आ'को झोलमा परियो कहाँ !
आमाले नदिए दूध खानुपर्दछ धाइको
पासोमा परियो आज प्यारले यो पराइको ।

भूतपूर्व भयो देश विदेश वर्तमान भो
चिन्ता यो मनमा राखी डायास्पोरा विछिन्न भो ।
नेपालको भयो भक्त डायास्पोरा त रिक्त छ,   
हैन यो कसरी भन्ने 'पिएन्ओ' अनुरक्त छ ।

भक्तको जीवनी हेरी दुःख सारा पखाल्नुहोस्
साहित्य साथमा राखी अनुशीलन गर्नुहोस् ।
हिजको चाहना हुन्थ्यो विदेशको रजाइमा
आजको चाहना फक्र्यो नेपालको बसाइमा ।

दिने वा नदिने द्वैध नागरिक यिनै नहुन्
नेपालका परादेशी नेपालमै रही रहुन् ।
परलोक गए जस्तै डायास्पोरा सुदूर छ
यातना नर्कको भन्दा बढ्ता भोग्नु परिर'छ ।

विरेचन गरी छाती नखोले ज्ञान मर्दछ
साहित्य नै भयो बाँच्ने सहारा भन्नर्ुपर्दछ ।
अर्काको घरमा जाने छोरी झैं छौं यहाँ पनि
सम्झी माइत नेपाल रुन्छौं साहित्यमा पनि ।

नघरैको नघाटैको गधा झैं बाँच्नुपर्दछ
डायास्पोरा बनाएर स्टेजमा नाच्नुपर्दछ ।
नभुल्ने किन हो कुन्नि रुखो गाउँ भए पनि
नभुल्ने किन हो कुन्नि स्वर्ग जस्तै छ यो पनि ।

के गर्ने हो - नगर्ने के-  छैन सत्य कुनै पनि  
माटाको गुलियो स्वाद पाइन्न र्स्वर्गमा पनि ।
दोष यो कसको भन्ने - के नखोज्नु अभावको ?
पहिचान विना जान्छ सम्झना पितृ-भूमिको ।
        ०