मलाई त्यस्तो देशमा बस्न आनन्द आउँदैन

त्यो केटो

मेरो एउटा खुट्टा गयो त के भयो?

मेरो कलम रोइरहेको छ

जसले आफ्नो आस्थाको लागि....

तिमीले पठाएको बाजा

उसको प्रेमभन्दा ......

चरा र स्वतन्त्रता

२०५० सालको एउटा रात

तिमी

एक जना वृद्धले भने

म एउटी चरी हुँ चिरबिराउने

कविता

तिमी सानो गल्ली हौ

गाउँमा

छोड्छु

उनका आँखाहरू

निद्रा पनि सुत्छ

तिनीहरूमै बाँडिन्छु

लुनाभ्ला

ब्लेकमोरिसन-तिम्रो आँखा

रक्सीले स्मिता पिएको छ

कविका प्रियतम हरफहरु

तिम्रो अनुपस्थिति

तिमी मलाई जन्माउन चाहन्छ्यौ?

उपत्यका भएर जब तिमी सुत्छ्यौ

क्यथ्रिनको मुसा र कविता

तिमी घर बनाउन चाहन्छ्यौ?

उनीहरु

मलाई आकाशविरोधी भनेर...

म नदी हुँ

तिम्रो कविताले मलाई न्यानो दियो

ऊ मेरो पिठ्युँमा चढ्यो

गाउँमा नयाँ वसन्त आउँछ

सपनाहरु

हजारौं कलिला घाँसका पत्तीहरु

ऊ र म

मरो ओछ्यान

मेरा सात ओटा छायाहरु

कविता रुन्छ

प्रणय-क्रीडा

जब उनी रिसाउँछिन्

बाटाहरु

गहना

स्वर्णिम दिन

कविताका खुट्टाले टेकेर

त्यसको भाषा

जुलुस

कविताले पिउँछन् डाब

ब-प्रिया

जिराफ

फिरदोस हैदर

लयका हातहरुले

मलाई मेरो छायाहरु बटुल्न देऊ

सानी बै

तिमीले मेरा आँखाहरुलाई कहाँ राख्यौ

समय चुहिरहेछ

हरियो सारी

रूख

जब कविहरु बसमा यात्रा गर्छन्

उनलाई भेट्नुभन्दा पहिले

त्यो कुरा

किताब

गाउँको एकान्त कुनामा बसेर

एउटा ठुलो अक्षर

दुइटा मैनबत्तीहरु

शरद्को जून

एउटै मात्र फूल

नगरकोटको फूल

रात

मेरो उपत्यका

यो सानो उपत्यका

कविताको यात्रा-एक

कविताको यात्रा-दुई

कविताको यात्रा-तीन

के फरक छ?

हामी दुवैको जीवन थियो तक्षशिलामा

रातो रूख

चित्रकार - एक

नदी

कुम्लोमा आफैंलाई मसक्क बाँधेर

मेरो कविता

जिन्दगì